Het verhaal van de vliegende koning
“Ooit leefde er in het land van wolken een koning. Hij was koning bij gratie van zijn vader. Nooit had iemand aan hem gevraagd wat hij wilde worden. Zijn bestemming was al generaties lang bepaald en geen mens die er iets aan kon veranderen.
Op een dag werd de koning ziek. De paleisarts kwam kijken en kon niets ontdekken. Maar toen de koning na een week nog roerloos in zijn bed lag begon de hele hofhouding in rep en roer te raken. De dokter uit het land van regen werd gebeld. Hij kwam op zijn gevlekte paard en liet zich bespoedigen door de wind. Ook hij kon geen diagnose stellen en de twee onderlegde heren haalden hun schouders op. Na een paar dagen kwam ook de arts uit het vuurland langs en ging verslagen naast zijn collega zitten. De koning mankeerde ogenschijnlijk niets. Maar niets in hem wilde nog bewegen.
Als laatste werd de hoop gevestigd op de arts van het land van lucht. Hij was een voorbeeld voor alle artsen, de koning van het allerweten. Hij was in een zucht aanwezig en nam in stilte plaats naast de koning. Hij legde zijn wijze hand op het hoofd van dit koninklijke kind en zijn ogen vulden zich met tranen. ‘De koning heeft heimwee en lijdt aan een diep verdriet.’
Het hele hof viel om van verbazing. Want de koning was toch thuis, omringd door zijn familie en geliefden? Hoe kon hij heimwee hebben en waar komt dit diepe verdriet vandaan?
De arts blies zijn winderige hoofd en waarschuwde donderend het koninkrijk. ‘De koning heeft heimwee naar zichzelf en alles moet gedaan worden om hem te helpen zichzelf weer terug te vinden. Hij mag onder geen beding worden belemmerd, want anders hebben jullie straks geen koning meer.’ Met deze woorden trok de arts de gordijnen open, tilde de koning uit zijn bed en gooide hem uit het raam.
Nu was de paniek pas echt groot en de hofdames snelden naar beneden om de koning op te vangen. Er was niets te vinden op de grond, geen bloed, zelfs geen spatje, laat staan een koning. Tot men in de lucht keek en zag dat de koning vloog.
De koning vloog met overgave en in extase. Hij vloog hoog en laag, ver en dichtbij, en de wind droogde zijn tranen en troostte zijn verdriet. Hij had zijn hele leven willen vliegen. Diep vanbinnen had hij altijd geweten dat hij dat kon, het was zijn diepste verlangen geweest. Tot hem als kind was verteld dat mensen niet konden vliegen. Vanaf dat moment had hij zijn droom opgeslagen in het archief van zijn geheugen. Tot zijn verlangen zo sterk werd dat hij het niet langer kon verbergen. Zijn ziel wilde vliegen en omdat hij dacht dat hij nooit zou kunnen vliegen, besloot de koning te sterven.
Op de dag dat de arts van het land van lucht hem had toegefluisterd dat ieder mens zijn dromen kan laten uitkomen, zelfs als je een koning bent, begreep hij dat hij tegelijkertijd kon leven en vliegen. Zo was het gekomen en zo was het gegaan.
Inmiddels is de hofhouding allang gewend aan hun vliegende koning. En soms als het mooi weer is in het land van wolken, stijgt er iemand op die een stukje met de koning meevliegt.
Want goed voorbeeld doet altijd volgen.”
Auteur: onbekend.